Non pares de reharzar: como unha mirada na rúa converteuse en unha pesadilla mental

Non deixo de repensar cada gesto como se a vida fosse un ensaio. Aí fora, na beira do parque, vén unha veciña que sempre me sorri. Pregunto: será mutual? Que diría se me acerque? Que pensarán se sisto? Non teño traballo fixo, non teño coche... Imaginade a escena: ela aproximase, ela sonríe, e de repente todo explode na miña cabeza. Non sei se a rexeito, se se mo dea conta de que son un fracaso, se alguén me mirar e dirá “mira ese tío sin cara”. Aí está o asedio. Un tipo nas redes atacou unha publicación minha. Non deixo de pensar nisto. Encontrou o meu nome por Spotify, localicou o meu apartamento de verán, até usou Google Lens na minha foto. Agora vexo o seu avatar en cada canto e sinto que pesa sobre min. Non sei se me perseguirá para sempre. E dicir “non” ao xefe... aquel día no obra, pedíame que engadise datos ao informe. Non o fixen. Sentí un peso na garganta. Non sabía se me descubriron, se me expulsarián, se perdería todo. E agora os tic: compro as luces, as portas, a frecha... Non paro. Cada noite é unha maratón. Non sei como parar. Agora pregunto: como sei que non sigo sendo este? Como paro de ser este? Que fago para non reharzar cada paso? Isto non é vida, é supervivencia. Un comentarista sostivo que o primeiro movemento é observar o bucle: “reparei que a miña mente comezaba e lle dicia ‘non, non facemos esto agora’”. Outro argumenta que o miedo non se piensa: “facer o que te asusta” é o único xeito de recuperar a confianza. Mentres, unha terceira voz insiste: “a terapia ERP é a chave”. Non se trata de evitar, sen de frontizar. Neste Novo Rumo, as voces debatense entre a pausa e a acción. Porque a pregunta que queda é: será posible parar de reharzar a vida, ou temos que aprender a vivila sen guions? Escucha o podcast para coñecer a resposta.