रोग कुनै ईश्वरीय सजाय होइन: दुःखको घडीमा आमाबुबाको हृदयका लागि सान्त्वना र सत्य

कुनै पनि परिवारका लागि आफ्नो सन्तान बिरामी पर्नु वा असामयिक रूपमा गुमाउनु भन्दा ठूलो पीडा अरू केही हुन सक्दैन। यस्तो कठिन समयमा प्रायः आमाबुबाको मनमा एउटै भारी प्रश्न उठ्ने गर्छ—'के हामीबाट कुनै गल्ती भयो? के यो कुनै सजाय हो?' तर क्याथोलिक विश्वास र पवित्र धर्मशास्त्रले हामीलाई स्पष्ट रूपमा सम्झाउँछ कि रोग वा शारीरिक कष्ट कुनै ईश्वरीय सजाय होइन। यो न त घरको वातावरण, न खानपान, न त प्रार्थनाको कमीका कारण भएको हो। सुसमाचारमा जब येशू ख्रीष्टले बोल्नुभयो, उहाँको वाणीमा संसारको कोलाहललाई शान्त पार्ने अधिकार थियो। उहाँले मानिसहरूलाई भयभीत बनाउन होइन, तर अन्धकार र पीडाबाट मुक्त गर्न आफ्नो शक्ति प्रकट गर्नुभयो। हामी जब बेन्जामिनको छोटो तर प्रेरणादायी जीवनलाई फर्केर हेर्छौं, हामी त्यहाँ केवल शुद्ध प्रेम र कोमलता पाउँछौं। पन्ध्र वर्षको उमेरमा ल्युकेमियाको सामना गर्दा पनि उनको अनुहारमा देखिने त्यो शान्त मुस्कान र उनका साना हवाइजहाजका मोडलहरू मिलाउँदाको धैर्यता विश्वासको नमुना थियो। एक विश्वासीले भनेका छन्, 'निर्दोष बालबालिकाले यस संसारमा केवल प्रेम मात्र जानेका हुन्छन्, र तिनीहरू सीधै परमेश्वरको ज्योतिमा प्रवेश गर्छन्।' अर्का व्यक्तिले थपेझैं, हाम्रा बितेका प्रियजनहरू स्वर्गमा हाम्रा लागि मध्यस्थकर्ता बनेर सधैं प्रार्थना गरिरहेका हुन्छन्। सन्त कार्लो अकुतिस र बेन्जामिन जस्ता कलिला विश्वासीहरू, जसलाई प्रभुले सानै उमेरमा आफ्ना नजिक बोलाउनुभयो, आज स्वर्गमा सँगै हिँडिरहेका छन्। उनीहरूको जीवनले हामीलाई सिकाउँछ कि जीवनको मूल्य वर्षहरूको लम्बाइमा होइन, प्रेमको गहिराइमा हुन्छ। शोकको कुनै निश्चित समयतालिका हुँदैन। तर परिवारले पुनः सँगै खाना खानु, हाँस्नु वा अगाडि बढ्नु भनेको गुमेको सन्तानलाई बिर्सनु होइन। यस विषयमा गहिरो आत्मिक विमर्श र बेन्जामिनको जीवनका मिठा सम्झनाहरू सुन्नका लागि हाम्रो पोडकास्टको यो विशेष भाग सुन्न नभुल्नुहोला।