२० वर्षको निराशा: केटामाइनले डिप्रेसन जित्यो तर चिन्ताले सताइरह्यो — अब के?

२० वर्षभन्दा बढी समयदेखि डिप्रेसन र चिन्तासँग जुधिरहेको एक व्यक्तिले आफ्नो जीवनको यो लामो यात्राको बारेमा बताएका छन्। उनले डिप्रेसन र चिन्ताको लागि १५ भन्दा बढी औषधिहरू प्रयास गरिसकेका छन्, जसमध्ये धेरैजसो SSRIs र SNRIs हुन्। उनको डिप्रेसन सधैं प्रमुख समस्या थियो, र उनले स्वीकार गर्छन् कि चिन्ताको अवधिमा कम्तिमा ओछ्यानबाट उठ्न सक्थे।

डिप्रेसनको लागि, उनले केटामाइन-सहायता प्राप्त मनोचिकित्सा जस्तो कम परम्परागत उपचार विधि अपनाए, जसलाई उनले 'जीवन परिवर्तन गर्ने' भनेका छन्। यस उपचारले उनको डिप्रेसनमा ठूलो राहत प्रदान गर्यो, तर दुर्भाग्यवश, यसले उनको चिन्तामा कुनै असर गरेन। बरु, उनको चिन्ता बढ्दै गएको छ र दैनिक कार्यक्षमतामा असर पारिरहेको छ।

Read nextझूटा आरोप, अदालतको चक्रव्यूह र लिफ्टको भूल: एक बुबाको मर्मस्पर्शी पारिवारिक कथा

डिप्रेसनका लागि असामान्य उपचारले काम गरेपछि, उनले चिन्ताका लागि पनि यस्तै प्रकारका 'औषधि-प्रतिरोधी' समाधानहरू खोजिरहेका छन्। उनले आफ्नो मनोचिकित्सकसँग नियमित परामर्शमा रहेको र कुनै पनि नयाँ सुझावहरू पहिला उनीसँग छलफल गर्ने बताएका छन्।

उनले डिप्रेसनका लागि फ्लुओक्सेटिन, बुप्रोपियन, सिटालोप्राम, एस्किटालोप्राम, भेनलाफेक्सिन, डेसभेनलाफेक्सिन, लामोट्राजिन, डुलोक्सेटिन, बुस्पिरोन, अरिपीप्राजोल, मिरटाजापिन, सेरट्रालिन, ट्राजाडोन जस्ता औषधिहरू प्रयास गरिसकेका छन्।

विशेष गरी चिन्ताका लागि, उनले बेन्जोस (जसले निन्द्रा लाग्ने), पार्ओक्सेटिन (जसले काम गरे पनि निद्रा बर्बाद गर्यो), प्रोप्रानालोल, एस्किटालोप्राम, र हाल गाबापेन्टिन प्रयास गरिरहेका छन्। गाबापेन्टिनले थोरै मद्दत गरे पनि, यसको प्रभाव सकिएपछि, विशेष गरी बिहान उठ्दा, चिन्ताको तीव्र पुनरावृत्ति अनुभव भइरहेको छ। उनी अझै डोज बढाइरहेका छन्।

२० वर्षको लामो संघर्षपछि, उनलाई लाग्दैन कि उनीसँग अर्को १० वर्षसम्म औषधि परीक्षण गर्ने हिम्मत छ। त्यसैले, उनी अन्य व्यक्तिहरूबाट सुझावहरू खोजिरहेका छन् जसले औषधि-प्रतिरोधी मानसिक स्वास्थ्य समस्याहरूका लागि प्रभावकारी समाधान फेला पारेका छन्। उनी थेरापी गरिरहेका छन्, नियमित व्यायाम गर्छन्, निद्रामा ध्यान दिन्छन्, र क्याफिन पिउँदैनन्, जसले देखाउँछ कि उनी आफ्नो अवस्था सुधार गर्न हरेक सम्भावित प्रयास गरिरहेका छन्।

सामुदायिक प्रतिक्रियाहरूले विभिन्न विचारहरू प्रस्तुत गरेका छन्। एक जनाले गाबापेन्टिनलाई दिनमा २-३ पटक लिन सुझाव दिए ताकि चिन्ताको पुनरावृत्ति कम होस्, र प्रेगाबालिन वा बेटाब्लकरहरू जस्ता अन्य विकल्पहरू सुझाए। अर्को व्यक्तिले आवश्यकता अनुसार प्रयोग गर्न सकिने हाइड्रोक्सिजाइन वा क्लोनाजेपाम (जसले सुरुमा निन्द्रा लाग्ने भए पनि पछि बानी पर्ने) को सुझाव दिए।

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

धेरैले विभिन्न नयाँ औषधि विकल्पहरू जस्तै भोर्टीओक्सेटिन, क्लोमिप्रामिन, लुरासिडोन, फ्लेभोक्सामाइन (ओसिडीका लागि प्रयोग भए पनि चिन्ताका लागि पनि काम गर्न सक्ने) वा प्रेगाबालिन (जसले २० वर्षपछि एक जनालाई मात्र मद्दत गरेको) को बारेमा कुरा गरे। बुस्पारको डोज बढाउने सुझाव पनि आयो।

औषधिबाहेकका विकल्पहरूमा, एक जनाले EMDR थेरापीको सुझाव दिए, जसलाई मस्तिष्कलाई 'पुनः तारबद्ध' गर्ने र ट्रमाका भावनाहरूलाई पुन: प्रशोधन गर्ने विशेष प्रकारको थेरापी भनिएको छ। यो थेरापीले धेरैलाई मद्दत गरेको अनुभव सुनाइएको छ।

एक अर्को महत्वपूर्ण सुझाव ADHD को सम्भावनाबारे थियो। एक व्यक्तिले आफ्नो चिन्ता वास्तवमा ADHD को लक्षण भएको पत्ता लगाएका थिए र ADHD का लागि लिने उत्तेजक औषधिहरूले नै उनको चिन्तालाई अरू कुनै औषधिले भन्दा बढी मद्दत गरेको बताए। उनले तर्क गरे कि डिप्रेसनको समाधान भएपछि ADHD का कार्यकारी कार्यका समस्याहरूले चिन्ता बढाउन सक्छ।

अन्तमा, एक जनाले जेनेटिक परीक्षण (जस्तै genesight) मार्फत कुन औषधि शरीरमा राम्रो काम गर्छ भनेर पत्ता लगाउने सुझाव दिए, जसले गर्दा अनन्त औषधि परीक्षणको चक्रबाट मुक्ति मिल्न सक्छ। यसले नयाँ औषधिहरूमा खर्च हुने समय र पैसा दुवै बचाउन सक्छ।

यो कथाले मानसिक स्वास्थ्य संघर्षको जटिलता र सही उपचार खोज्ने चुनौतीलाई उजागर गर्दछ। यस विषयमा हाम्रो पोडकास्ट होस्टहरूले गहिरो छलफल गर्नेछन्।